ர் orizoஜெtal CSS3 Meஜெu Tutorial Css3Meஜெu.com

        பொதுக்காலம் 14ம் ஞாயிறு

    திருப்பலி முன்னுரை


வருடாந்த
ஞாயிறு வாசகம்
    pdf/Calendrier-litrugique2021.pdf
ஞாயிறு
முன்னுரை
MP3
Sr. Gnanaselvi (india)
இறைவாக்கினர்களை ஏற்றுக் கொள்ள அருள் வேண்டி வந்திருக்கும் அன்பர்களே!
B தவக்காலம்1 நன்மை செய்பவர்களை இனம் கண்டு அவர்களை ஏற்றுக் கொள்ளவும், அவர்களை பாராட்டவும்,அவர்களைப்போல நல்லது செய்து வாழவும் நம்மை தயாரிக்க விரும்பி வரவேற்கிறது இந்த ஞாயிறு வழிபாடு!

தச்சன் மகன் யேசு செய்த புதுமையைக் கண்டு வியந்த மக்கள் அவரை விமர்சிக்கின்றார்கள். அவருடை வல்லமைமிக்க போதனையைக் கேட்டு மலைத்துப்போய் நகைக்கின்றார்கள். இவர் நம் ஊர் தானே இவருக்கு இந்த சக்தி எங்கிருந்து கிடைத்திருக்கும் எனக் கேள்விக் குறியால் குழம்புகின்றார்கள்.

அறிஞர்களும், கல்வியில் சிறந்தவர்களும், உயர்ந்தவர்கள் என தங்களைத் தாங்களே நினைத்து ஆணவம் கொண்டவர்களும் இயேசுவை ஏற்கத் தங்குகின்றனர்.

வல்லமை மிக்க இறைவார்த்தையை போதிக்கும் குருக்கள் ஆவியால் அபிஷேகம் செய்யப்பட்டவர்கள். குருக்களின் மறையுரையை கேட்கும் போதெல்லாம் எரியும் திரி சுடர்விட்டு எரிய உதவும் தூண்டுகோல்போல, நம் மனம் தூண்டப்படுகிறது. மறையுரையை மனதில் இருத்தி சிந்திக்க அழைக்கப்படுகிறோம். மாறாக மறையுரை ஆற்றுபவர் எந்த ஊர்? என்ன மொழி? என்ன இனம்? என சிந்திக்கவோ அவர்களை விமர்சிக்கவோ அல்ல.

நம்மில் பலர் இந்த நிலையில் அதிக ஈடுபாட்டுடன் தர்க்கம் செய்து கொண்டிருக்கிறோம். குடும்பத்தில் நல்லது செய்பவர்களை மனதார ஏற்க மறுத்து விமர்சித்துக் கொண்டிருக்கிறோம். மறைபணியாளர்களை பற்றி விமர்சித்துக் கொண்டிருக்கிறோம். இதற்குக் காரணம் நமது ஆணவமும், நான் என்ற தன்னலமும் தான். இதை தவிர்க்க முன்வருவோம். பிறர் செய்கின்ற நல்ல செயல்களை மனதார ஏற்றுக் கொள்வோம். அவர்களை பாராட்டுவோம். நாமும் நன்மை செய்ய முன்வருவோம்.

இயேசு செய்த நற்செயல்கள் விசுவாசத்தை வலுப்படுத்துகின்றன, நற்செயல் செய்யத் துணைபுரிகின்றன. நமது ஆணவத்தை அகற்றி விடுகின்றன. எனத் தூண்டிவிடும் திருப்பலியில் நற்செய்தி பணிபுரிவோரை நல் மனதுடன் ஏற்றுக் கொண்டு, நல் வார்த்தைகளால் உற்சாகப்படுத்தி, நமது விசுவாசத்தை ஆழமாக்கிக் கொள்வோம். திருப்பலியில் செபிப்போம்.
 
B தவக்காலம்2
B தவக்காலம்3
B தவக்காலம்4
திருநீற்றுப்புதன்
 
Sermon Fr.Albert
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
நம்பிக்கையாளரின் மன்றாட்டுகள்

1. இறைவாக்கினர்களை அனுப்பி எமை வழிநடத்தும் இனியவரே!
திருச்சபையில் திருத்தூதுப் பணியுரைக்கும் திருப்பணியாளர்கள் இறைவார்த்தைக்கு ஏற்ப தங்கள் வாழ்க்கையை அமைத்துக் கொள்ள அருள் தர வேண்டுமென்று, இறைவா உம்மை மன்றாடுகிறோம்.

2. வலுவின்மையில் தான் வல்லமை நிறைவாய் வெளிப்படும் என உணர்த்தும் உன்னதரே!
நீர் தரும் அருளைப் பெற்றுக் கொண்டு, அதே அருளை ஏழை எளிய மக்களின் வாழ்வுக்கு பலமாய்க் கொடுத்து பணியைச் செய்ய நாட்டுத் தலைவர்களுக்கு வல்லமை தர வேண்டுமென்று, இறைவா உம்மை மன்றாடுகிறோம்.

3. இகழ்ச்சியிலும், இடரிலும், இன்னலிலும், நெருக்கடியிலும், அகமகிழ அருள்தரும் ஆண்டவரே!
நன்மைகள் பல செய்து தங்கள் குடும்பத்திலும், சமூகத்திலும் பிரச்சனையையும், இகழ்ச்சியையும், இன்னலையும் அனுபவித்து வருந்தும் மக்களுக்கு நீரே மனமகிழ்வைத் தர வேண்டுமென்று, இறைவா உம்மை மன்றாடுகிறோம்.

4. அர்பணிக்கப்பட்ட குருக்களை நேசிக்கும் இறைவா!

தனது அன்றாடப்பணியை உமக்காய் மனமுவந்து செய்து அகமகிழும் எமது பங்குத்தந்தை, எல்லா நிலையிலும் உமக்காய் வாழ்வதுபோல, இறைமக்களையும் உமக்காய் வாழச் செய்ய அருள் வேண்டி இறைவா உம்மை மன்றாடுகிறோம்.

5. வலுவற்றவரைத் தேற்றும் இறைவா!
வலுக்குறைவான நிலையில் உழைப்பில் ஈடுபட்டுக் கொண்டிருக்கும் மக்களுக்கு வல்லமையான வாழ்வுக்குத் தேவையான வலுவினை ஊட்டிட, ஆண்டவரே உம்மை மன்றாடுகிறோம்.

6. நற்செய்தி பணியாற்றுபவர்களை நேசிக்கும் இறைவா!
நற்செய்தி பணியாற்றும் எல்லா இறைவாக்கினர்களையும் ஏற்றுக் கொள்ளும் மனம்தாரும். போலி இறைவாக்கினர்களை இனம் கண்டு அவர்களை விட்டு விலகி, உமது திருவுளப்படி போதிக்கும் போதனைகளைக் கேட்டு, விசுவாசத்தின் பாதையில் நாங்கள் பயணிக்க அருள் வேண்டி, ஆண்டவரே உம்மை மன்றாடுகிறோம்.



 
மறையுரை சிந்தனைகள்

ஒரு முறை ஒரு ஒட்டகமும்அதன் குட்டியும் பாலைவனத்தின் வழியே நடந்து சென்று கொண்டிருந்தன. அப்போது குட்டி ஒட்டகத்திடம், அம்மா தண்ணீரும் புல்லும் எப்படி இருக்கும்? என்று கேட்டது.

குழந்தாய்! தண்ணீரானது ஆகாயத்தைப் போல நீல நிறமாகவும் தூய்மையாகவும் இருக்கும். புல் பசுமையும் சுவையும் மிகுந்தது என்று தாய் ஒட்டகம், குட்டியிடம் கூறியது.

இரண்டும் ஒருநாள் முழுவதும் நடந்து கொண்டே இருந்தன. தீடீரென்று குட்டி அம்மா! அங்கே பாருங்கள் தண்ணீரும் புல்லும்! என்றது. இருக்காதுபேசாமல் வா! என்று அதட்டியது தாய் ஒட்டகம். இடது பக்கத்தில் இருந்த தண்ணீரையும் புல்லையும் அதனால் காண முடியவில்லை. காரணம் தாய் ஒட்டகத்தின் இடது கண் குருடு. வலதுகண்ணால் காண முடிந்ததெல்லாம் பாலைவனம் தான்.

மேலும் ஒருநாள் நடந்த பிறகு பாலைவனச் சோலையைக் குட்டி ஒட்டகம் கண்டது. அதனை அது தாயிடம் கூறியபோதும் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. தாய் ஒட்டகம் உன்னைவிட எனக்கு அனுபவம் அதிகம் பேசாமல் வா! என்று அதட்டியது.
குட்டிக்கு எரிச்சல் ஏற்பட்டது. இருப்பினும் அடக்கிக் கொண்டது இப்போது மூன்றாவது முறையாக பாலைவனச்சோலை குட்டியின் கண்ணில்ப்பட்டது. தாயிடம் கூறாமல் தண்ணீரைக் குடித்துக் குட்டி தாகம் தீர்த்துக்கொண்டது.

பசி தாகம் இவற்றால் தாய் ஒட்டகம் சுருண்டு விழுந்தது. அறியாமையை விட ஆணவம் கொடியது. ஆணவத்தை அகற்றுவதால் அறியாமையை அகற்ற முடியும். ஆனால் வருத்தப்பட்டுத் துன்பப்பட்டால்தான் ஆணவத்தை ஒருவேளை சரிப்படுத்த முடியும்...

இன்றைய நற்செய்தியில் ஆண்டவர் அவமானப்படுத்தப்படுகிறார். தன் சொந்த ஊரில் தன் சொந்த மக்களாலேயே நிராகரிக்கப்படுகிறார். அவர்கள் ஏளனப் பார்வையை வீசுகின்றனர் இவருக்கு இவையெல்லாம் எங்கிருந்து வந்தன? இவர் தச்சர் மகன் அல்லவா? மரியாவின் மகன்தானே? பரிகசிக்கப்படுகிறார். இயேசுவை ஏற்றுக்கொள்ளாத மனநிலை தென்படுகிறது.அனைவராலும் நிராகரிக்கப்படுகிறார்.
யூத வழக்கப்படி தந்தையைக் கொண்டே பிள்ளையை அடையாளப்படுத்த வேண்டும். ஆனால் இன்னும் ஒரு படி கீழாக தாயைக் கொண்டு மகன் அடையாளப்படுத்தப்படுகிறார் எவ்வளவு அவமானம்! தம் சொந்த ஊரில் தம் சொந்த மக்களாலேயே நிராகரிக்கப்பட்ட இயேசு ஏனைய ஊர்களில் கொண்டாடப்படுகிறார். ஆனால் விலக்கப்பட்ட கல் மூலைக்கல்லாக நிராகரிக்கப்பட்ட மரம் நிலைக்கதவாக புதைக்கப்பட்ட மரம் வைரமாகப் பரிணமிக்கிறது. இன்னும் எத்தனையோபேர் நிராகரிக்கபடுகிறார்கள். மறைமாவட்ட பணியாளர்கள் பங்குப்பணி செய்வதற்கு மட்டுமே பொருத்தமானவர்கள் என்று துறவறத்தாரால் அறிவுசார் பணிகளில் புறக்கணிக்கப்படுகின்றனர்.

அதேபோன்று துறவறத்தார் பங்குப்பணிகளில் புறக்கணிக்கப்படுகின்றனர். இல்லறத்தார் குடும்ப மேலாண்மைக்கு மட்டுமே பொருத்தமானவர்கள் என்று அவர்களுக்குரிய பங்கு நிர்வாகப் பணிகளில் குருக்களால் புறக்கணிக்கப்படுகிறார்கள். ஆம் மறைமாவட்ட குருக்கள் என்றாலே ஒருவகையான ஏளனப் பார்வை இருபால் துறவிகளிடமும் பொதுநிலையினருள் ஒருசிலரிடம் இருப்பது கண்கூடு. ஒரு மறைமாவட்ட குரு நன்றாக மறையுரையாற்றினால் பாரட்டுபவர்கள் நீங்கள் இந்தச் சபையைச் சார்ந்தவரா? அந்தச் சபையைச் சார்ந்தவரா? என்று கேட்பது உண்டு. என்னவோ துறவற சபையினர் மட்டுமே அறிவுக்களஞ்சியத்தோடும் திறமைகள் நிறைந்த கருவூலத்தோடும் பிறந்தவர்கள் போல தீர்ப்பிடுவது உண்டு. மறைமாவட்ட குருக்களின் திறமையை இரண்டாம்பட்சமாக கருதுகிற மனோபாவம். இது ஓர் அனுபவம். பங்குதளத்தில் இறைமக்களோடு இரண்டறக்கலந்து சிறப்பாகப் பணியாற்றும் மறைமாவட்ட குருக்கள் வலுவின்மையில் வல்லமை மிக்கவர்களாக எல்லாவிதங்களிலும் எழுந்து ஒளிர்ந்திட வேண்டும். அப்படியே பொதுநிலையினரை இரண்டாம்பட்சமாக நடத்துகிற மனநிலை பொதுநிலையினரல்லாதவர்களிடம் ஒழிந்திட வேண்டும். குறைகளை நிறைவுள்ளதாக்க அனைவரும் முயன்றிட வேண்டும்...

தாய் கல்லூரி ஒன்றில் பேராசிரியையாகப் பணியாற்றுகிறார். தனது ஐந்து வயது மகனுக்கு பாடம் சொல்லிக் கொடுக்கையில் அம்மா உங்களுக்கு பாடம் சொல்லிக் கொடுக்கத் தெரியவில்லை என்று தாய் சொல்லுவதை கேட்க மறுத்து அடம் பிடிக்கிறான். தனது ஆசியருக்கு மட்டும் தான் எல்லாம் தெரியும் எனசொல்லி தாயை குறைவாய் எடை போடுகிறான்.

நம் குறைகளை பிறர் பெருந்தன்மையோடு எடுத்துக் கொள்வர் ஆனால் நம் குடும்ப உறுப்பினர்கள் அவமான வார்த்தைகளை அள்ளி வீசுவதை அனுபவிக்கின்றோம்.
சமூக சீர்கேடுகளை அகற்ற பாடுபடும் நல்ல மனிதர்களின் செயல்பாடுகளை தவறாக விமர்சிக்கின்றோம்.

ஆற்றலோடு போதிப்பவர்களின் செபத்தை கேலி பேசி சிரிக்கின்றோம்.
வல்லமையும், ஆற்றலும் இறைவன் தருகின்ற கொடைகள் எல்லோராலும் திறமையாக பேச இயலாது, எல்லோராலும் திறமையாகப் பாட இயலாது, அவரவருக்கு கிடைத்த ஆற்றல்களை மக்களின் நலனுக்காக பயன்படுத்த கடமைப்பட்டுள்ளோம். இதைத் தான் இயேசு அன்று செய்தார் இன்று நம்மை செய்யப் பணிக்கின்றார்.

இறைவன் தரும் அருளைப் பெற்றுக் கொண்டு அவருக்காக வாழும் மனிதர்கள் நிச்சயம் இறை அருள் பெற்றவர்களே அவர்களை ஏற்றுக் கொள்வதும் அவர்கள் சொல்வது போல செய்வதும் இகழ்ச்சிக்கு உரியது அல்ல. மாறாக புகழ்ச்சிக்கு உரியதே!

இறையரசு மலர போதிக்கும் நல்ல மனிதர்களை இனம் கண்டு நல்ல போதனைகளை ஏற்று அதன்படி வாழ்ந்து விசுவாசத்தை வளர்த்துக் கொள்வோம். பிறரின் விசுவாசத்தை ஆழமாக்கும் கருவியாய் நாம் மாறுவோம்.
 
மறையுரைச்சிந்தனை அருட்சகோதரி: மெரினா O.S.M.
எசேக்கியல் ; 2 ; 2-5
2 கொரிந்தியர் 12; 7-10
மாற்கு எழுதிய நற்செய்தி; 6: 1-6

இறைவாக்கினர்களா??? இறைவாக்கிற்கு செவிமடுப்பவர்களா???

இன்றைய நற்செய்தி வாசகத்தை வாசித்ததும் அருட்தந்தை நண்பர் ஒருவரிடம் கேட்டேன், இறைவாக்கினர்களாகிய உங்களுக்கு எந்த ஊரில் மதிப்பு என்று. அதற்கு அவர், கடவுளின் அருள் உனக்கு இல்லை என்றால் சொந்த ஊரில் மட்டுமல்ல எந்த ஊரிலும் மதிப்பில்லை என்றார். ஆம் கடவுளின் அருள் இல்லையென்றால் எந்த ஊரிலும் மதிப்பில்லை .

இன்றைய நிலைமை இப்படி தான் இருக்கிறது மறைப்பணியாற்றும் அனைவரும் சந்திக்கும் இன்னல்களை இன்றைய மூன்று வாசகங்களூம் எடுத்துரைக்கின்றன. எசேக்கியல் இறைவாக்கினர் பவுலடியார் இயேசு என அனைவருமே இறைவனின் வாக்கை இவ்வுலகிற்கு எடுத்துரைக்க வந்தவர்கள். பணியினால் ஏற்பட்ட இடையூறுகளை இன்று நமக்கு பாடமாக வாசகங்கள் முலமாக எடுத்துரைக்கின்றனர்.

முதல் வாசகத்தில் இறைவன் பணித்தளத்து மக்களின் இயல்பு பற்றி இறைவாக்கினருக்கு கூறுகின்றார். அவர்கள் வன்கண்ணும், கடின இதயமும், செவிசாய்க்காத இயல்பும் கொண்டவர்கள் என்கிறார். கண் நமது உணர்வை குணத்தை பிறருக்கு முதலில் தெரிவிக்கும் ஒரு உறுப்பு. நமக்கு பிடித்த அல்லது பிடிக்காத ஒரு உணவையோ அல்லது செயலையோ ஒருவர் செய்யும் போது முதலில் நம் கண் தான் அதை வெளிப்படுத்தும். கண் புருவங்கள், விழிகள் ஆர்வத்தால் விரியவோ, வெறுப்பால் சுருங்கவோ செய்யும். அதேப்போல நமக்கு மிகவும் விருப்பமான ஒரு நபரின் வருகையும் பேச்சும் நமது உணர்வு எப்படிப்பட்டது என்பதை அவர்களுக்கு நமது கண்கள் மூலமாக காட்டிக்கொடுத்துவிடும். சிலரது பார்வையே நமக்கு அவர்கள் நம்மைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறார்கள் என்று வெளிப்படுத்திவிடும். அப்படியிருக்க இறைவன் இஸ்ரயேல் மக்கள் வன் கண்ணுடையவர்கள் என்று சொல்லியே அனுப்புகிறார். மறைப்பணி செய்யும் அனைவரும்( அன்பியம் செப வழிபாடு நடத்தும் அனைவரும் மறைப்பணியாளர்களே) இப்படி வன் கண்ணுடைய மக்களை ஒரு முறையாவது சந்திக்க நேரிடும். .
கடின இதயம் உடைவர்களின் செயல்பாடும் பேச்சும் மிகவும் கடினமானதாகவே இருக்கும். வார்த்தைகளில் வன்மமும் செயல்பாடுகளில் சூழ்ச்சியும் இருக்கும்.
செவிசாய்க்காத காதுகள், இத்தகைய குணமுடையோர் எந்த விதமான நல்லவற்றையும் தங்கள் காதுகளில் வாங்க மாட்டார்கள். நாம் சொல்லும் நல்லது அனைத்தும் அவர்களுக்கு கெட்டதாகத் தான் கேட்கும். இப்படிப்பட்ட இஸ்ரயேல் மக்களின் குண நலன்களுக்கு மாற்றாக இறைவன் இறைவாக்கினர்களிடம் கேட்பது, வன்கண்ணுக்கு பதிலாக கனிவான பார்வையோ, கடின இதயத்துக்கு மாற்றாக அன்புச்செயலோ, செவிசாய்க்காத காதுகளுக்கு இனிமையான சொல்லோ அல்ல . இவைகளும் மிகவும் முக்கியம் தான் அதை விட முக்கியம் நமது இருப்பு , உண்மையான இறைவாக்கினர் போல நமது இருப்பு மிகவும் முக்கியம் என சொல்கின்றார்.

இன்று கால மாற்றத்தின் காரணமாக இறைவாக்கினர்கள் அனைவரும் புதிய நூற்றாண்டின் இறைவாக்கினர்களாக தங்களை தாங்களே மாற்றிக் கொண்டுவிட்டனர். மக்களும் தங்கள் இதயங்களை அவர்களின் தேவைக்கு ஏற்ப மாற்றிக் கொண்டனர். விளைவு இவர்கள் சொல்வதை அவர்கள் கேட்பதில்லை அவர்கள் கேட்குமாறு இவர்கள் சொல்வதில்லை. இதில் மாறாதது இறைவனும் அவரது இறைவார்த்தைகளும் தான். நாமும் இறைவனின் வார்த்தையை இவ்வுலகிற்கு நமது வார்த்தைகள் மூலமாகவும் வாழ்க்கை மூலமாகவும் பல வேளைகளில் பல இடங்களில் எடுத்துரைக்கின்றோம். பங்கில் அருட்பணியாளராக, அன்பியத்தில் பொருப்பாளராக, பள்ளியில் ஆசிரியராக, பிள்ளைகளுக்கு பெற்றோராக, வழிகாட்டும் நண்பர்களாக, அப்பாவாக அம்மாவாக என ஏதோ ஒரு நிலையில் நாம் அனைவரும் இறைவாக்கினர்களே. நாம் செய்ய வேண்டியது எல்லாம் ஒன்றே ஒன்று தான் நம்மிடையே ஒரு இறைவாக்கினர் ஒருவர் வந்துவிட்டார் என்று அவர்கள் எண்ணுமளவுக்கு நமது வாழ்க்கை முறை இருக்க வேண்டும். இல்லையென்றால் மாற்றி அமைக்க வேண்டும்.

இயேசு தனது சொந்த ஊருக்கு செல்லும் பகுதி இன்றைய நற்செய்தியில் நமக்கு கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. அவருடன் அவரது சீடர்களும் செல்கின்றார்கள். இருவர் இருவராக பணித்தளத்திற்கு அனுப்பப்படுமுன் அவர்கள் இயேசுவிடம் பாடம் கற்கின்றனர். அவர்களுக்கு செயல்முறை விளக்கம் அளிக்கிறார் இயேசு. மூன்று விதமான இயல்புடைய மக்கள் அங்கும் இருக்கின்றனர்.

முதல் வகையினர்; அறிவுத்திறன்)
இவர்கள் இயேசுவின் ஞானத்தைப் பற்றியும் அவரது வல்லசெயல்கள் பற்றியும் பேசுபவர்கள். பெரும்பாலும் இவர்கள் அவரைப் பின்பற்றி வந்தவர்களாகத்தான் இருக்கும். அவர் ஏற்கனவே செய்த புதுமைகளையும் அருள் அடையாளங்களையும் கண்டவர்கள் அல்லது கேட்டவர்கள். நம்மிலும் இப்படி ஒரு சிலர் இருப்பர். சிலர் உண்மையைச் சொல்வர். சிலர் புகழ்துதி பாடுவர். பெரும்பாலும் நமது வியப்பு, அவர்களது அறிவுத்திறன் கைவேலைப்பாடுகள் இதிலேயே முடிந்துவிடும் . இதனை தாண்டி நமது எண்ணம் செல்லாது அங்கேயே நின்று விடும்.

இரண்டாம் வகையினர்.( பிறப்பு பணி பின்னனி)
இவர்கள் இயேசுவினது வேலை மற்றும் பிறப்பு உறவு முறைகுறித்து பேசுன்றனர். ஏற்றுக்கொள்ள இயலாமை இவர்களின் முக்கிய பிரச்சனை. நம்மைப் போல உள்ள ஒருவன் எப்படி இப்படி ஒரு உயர்ந்த நிலைக்கு வர முடியும். ஒருக்காலும் முடியாது. இயேசு சாதாரண மனிதன் தான் இறைவாக்கினரும் அல்ல இறைமகனும் அல்ல என்று எதிர்க்கின்றனர். நமக்கு ஒருவர் நல்லது சொல்கின்றார் அல்லது செய்கின்றார் என்றால் அவரது செயலைப் பாராமல் அவரது குலம் தொழில் ஊர் பார்த்து செயல்படும் மன நிலை இன்று நம்மிலும் அதிகரித்து வருகின்றது .

மூன்றாம் வகையினர்; ( நம்பிக்கையின்மை )
இவர்கள் இயேசுவின் செயல் மீதும் நம்பிக்கை வைக்கவில்லை அவரது வார்த்தை மீதும் நம்பிக்கை வைக்கவில்லை. இதனால் இறைமகனான இயேசுவுக்கே அரும்செயல்கள் செய்ய முடியாமல் போகின்றது. நமது நலமான எண்ணத்தினாலும் நம்பிக்கையினாலும் நல்ல செயல்களை செய்ய வைக்க முடியும் என்பதை இந்நிகழ்வு நமக்கு எடுத்துரைக்கின்றது.

நாம் இறைவாக்கினர்களா இறைவாக்கிற்கு செவிமடுப்பவர்களாக என்று சிந்திக்க இன்றைய நாளில் இறைவன் நமக்கு அழைப்பு விடுக்கின்றார். இறைவாக்கினர்கள் என்றால் வன் கண்ணும் கடின இதயமும், செவி சாய்க்காத காதுகளும் கொண்ட மக்களுக்கு மத்தியில் ஒரு இறைவாக்கினர் போல நமது வாழ்வு அமைய வேண்டும். அது அம்மக்களுக்கு நம்மிடையே ஒரு இறைவாக்கினர் வந்துவிட்டார் என்று எண்ணுமளவுக்கு இருக்க வேண்டும்.

இறைவாக்கிற்கு செவிசாய்ப்பவர்கள் என்றால், அறிவுத்திறன் கொண்டோ குலம் படிப்பு ஊர் சார்ந்தோ மறைப்பணியாளர்களை எடை போடாது நம்பிக்கையோடு அவர்களின் வார்த்தைக்கு செவிமடுப்பவர்களாக வாழ வேண்டும்.

நாம் அனைவரும் வலுவற்றவர்களே, நமது வலுவின்மை என்னும் குறைவில் இறைவனின் வல்லமை வெளிப்படும் அவரது அருளால் நாம் அனைவரும் வல்லமை மிக்கவர்களாக மாறுவோம். இறைவனின் அருள் என்றும் நம்மோடு.

 
மறையுரைச்சிந்தனை  - அருட்சகோதரி: செல்வராணி O.S.M.


 
மறையுரைச்சிந்தனை  - அருள்பணி ஏசு கருணாநிதி
 உடலில் தைத்த முள்

காலில் முள் குத்திய அனுபவம் உங்களுக்கு உண்டா? கிராமத்தில் பிறந்த எனக்கு நிறையவே உண்டு. உள்ளங்கால் என்றால் முள் குத்துவதும், முன்னங்கால் என்றால் கல் எத்துவதும், பின்னங்கால் என்றால் அம்மி உரசுவதும் சகஜம்தானே என்பது கிராமத்தில் வளர்ந்த குழந்தைகளுக்குத் தெரியும். செருப்பு அணியாதவர்களுக்கு இந்தப் பிரச்சினை என்றால், செருப்பு அணிந்தவர்களுக்கு மற்றொரு பிரச்சினை உண்டு. அதுதான், காலணிக்குள் கல். வேகமாக நடந்து செல்லும்போது நம் காலணிக்குள் நுழையும் கல் நம் வேகத்தைக் குறைப்பதுடன், நம் காலைiயும், காலணியையும் பதம் பார்த்துவிடுகிறது. காலணிகள் ஷூ போன்று இருந்தால் நிலை இன்னும் ரொம்ப மோசம். நம் உடலுக்கு வெளியே உள்ள பொருள் உடலுக்குள் நுழைய முற்பட்டால், அல்லது உடலைக் கிழித்தால், தைத்தால் (தமிழில் பாருங்களேன்: முள் குத்தும்போது கால் கிழிபடுவதை அழகாக, 'முள் தைத்தது' என்று சொல்கிறார்கள். 'முள்' ஆக்சுவலா 'கிழிக்கத்தானே' செய்கிறது!) எவ்வளவு துன்பமாக இருக்கிறது!

இன்றைய இரண்டாம் வாசகத்தில் (காண். 2 கொரி 12:7-10) தூய பவுல் தன் உடலில் தைத்த முள் போல் ஒன்று தன்னை வருத்திக்கொண்டிருப்பதாகப் பதிவு செய்கின்றார். பவுல் சொல்வது உடலுக்குள்ளே சதையைத் தைத்துக்கொண்டிருக்கும் ஒரு முள். அதாவது, நாம மீன் சாப்பிட முயற்சி செய்து ஒரு முள் தொண்டைக்குள் சிக்கிக் கொண்டு உள்ளேயும் போகாமல் வெளியேயும் வரமால் இருப்பது போல. இப்படி அனுபவப்பட்டவர்கள் வாழ்க்கையில் மீண்டும் மீனே சாப்பிடாமல் இருந்திருக்கிறார்கள்.

பவுலின் வார்த்தைகளில் நிறைய சோகம் தெரிகின்றன. அதை அவருடைய வார்த்தைகளிலேயே கேட்போம்:

அ. என்னிடம் பெருங்குறை ஒன்று - உடலில் தைத்த முள்போல - என்னை வருத்திக்கொண்டே இருக்கிறது.
ஆ. அதை என்னிடமிருந்து நீக்கிவிடுமாறு நான் மூன்று முறை ஆண்டவரிடம் வருந்தி வேண்டினேன்.
இ. ஆனால் அவர் அதை எடுக்கவில்லை. அதற்குப் பதிலாக, 'என் அருள் உனக்குப் போதும். வலுவின்மையில்தான் வல்லமை நிறைவாய் வெளிப்படும்' என்றார். (இந்தக் கடவுள் இப்படித்தான். பல நேரங்களில் நாம் கேட்பது எதையும் செய்யமாட்டார். அவரே தான் செய்வதற்கு ஒரு காரணமும் சொல்வார். ஆனால் பரவாயில்லை. பவுலின் செபத்தைக் கேட்கவாவது செய்தாரே!)

பவுல் இதை எழுதும்போது நிறைய கண்ணீரோடு எழுதியிருப்பார் என்றே என் கற்பனையில் தோன்றுகிறது. 'என் சதையில் தைத்த முள்போல' என்பதுதான் சரியான மொழிபெயர்ப்பு. நம் காலில் குத்தும் முள் தரும் வலியும், கன்னத்தில் அல்லது உதட்டில் குத்தும் முள்ளும் ஒரே வலியையா தருகிறது. இல்லை. முள் குத்தும்போது அல்லது நம் உடலில் ஊசி போடும்போது நமக்கு ஏன் வலிக்கிறது? மென்மையான ஒன்றின் மேல், வன்மையான ஒன்று பாயும் போது அங்கே வலி வருகிறது. இரண்டும் மென்மையாக இருந்தால் வலி இருப்பதில்லை. ஊசி போடுவதற்கு முன் உடலில் தேய்க்கப்படும் பஞ்சு நமக்கு வலி தருவதில்லை. இரண்டும் வன்மையாக இருந்தால் சத்தம் மட்டும்தான் வரும். வலி வராது. நம் உடலின் நகத்தின்மேல், இன்னொரு நகத்தைத் தேய்க்கும்போது அங்கே சத்தம்தான் வருகிறது. ஆக, எதிரெதிர் குணங்கள் கொண்டவை ஒன்றுக்கொன்று மோதும்போது வலி வருகிறது. நாம் இறுக்கமாக பேண்ட் அணியும்போது அதன் பொத்தான்கள் நம் இடுப்பு பகுதிக்கு கொடுக்கும் வலியையே நம்மால் தாங்க முடிவதில்லை. அப்படியிருக்க அதே இடுப்பு பகுதியில் ஒரு முள் அமர்ந்து நம்மை குத்திக்கொண்டிருந்தால் நம்மால் தாங்க முடியுமா?

பவுலடியாரின் சதையில் குத்திய முள்ளாக அவர் எதைச் சொல்ல வருகிறார் என்பதற்கு பல யூகங்கள் இருக்கின்றன. இது அவரை வாட்டி வந்த உடல் நோயைக் குறிக்கிறது, அல்லது அவருடைய உள்ளத்தில் உள்ள ஏதோ ஒரு குற்ற உணர்வாக இருக்கலாம் அல்லது தன் எதிரியாக தான் நினைக்கும் ஒரு நபராக இருக்கலாம் அல்லது அவரின் திருச்சபையில் நிலவிய ஏதோ ஒரு பெரிய பிரச்சினையைக் குறிக்கிறது, அல்லது கொரிந்து மக்களால் ஒதுக்கப்பட்ட எதிர்மறை உணர்வைக் குறிக்கிறது என்று பல கருத்துகள் முன்வைக்கப்படுகின்றன. உடலில் உள்ள நோய், மனதில் உள்ள வருத்தம், வெளியில் உள்ள குறை என எதுவாக இருந்தாலும், வலி என்னவோ பவுலடியாருக்கு அதிகமாகவே இருக்கிறது. இந்தக் குறை அல்லது வலிக்கு ஒரு நோக்கம் இருப்பதாகவும் சொல்கிறார் அவர். என்ன நோக்கம்? 'நான் இறுமாப்பு அடையாதவாறு!' சின்னக் குழந்தைக்கு அல்லது திருமண மணப்பெண்ணுக்கு நன்றாக அலங்காரம் செய்துவிட்டு, கன்னத்திற்கும், நாடிக்கும் இடையே வைக்கப்படும் திருஷ்டி பொட்டு போல! ஆக, எல்லாம் நல்லாயிருக்கக் கூடாது என்பதற்காக தானாக ஏற்படுத்திக்கொண்ட அல்லது ஏற்றுக்கொண்ட ஒரு குறை. மேலும் இந்தக் குறையை சாத்தான் அனுப்பியதாகவும் சொல்கிறார் பவுலடியார்.

தன் சதையில் குத்திய முள்ளை எடுக்க கடவுளிடம் பவுலடியார் முறையிட, கடவுளும் முள்ளை எடுப்பதற்குப் பதிலாக, 'என் அருள் உனக்குப் போதும். வலுவின்மையால்தான் வல்லமை வெளிப்படும்' என்கிறார். அதாவது, நிறைய மழை பெய்கிறது என வைத்துக்கொள்வோம். மேடுகளில் பெய்யும் மழை அப்படியே வழிந்து ஓடிவிடுகிறது. ஆனால் பள்ளங்களில், குண்டும், குழியுமான இடங்களில் பெய்யும் மழை அப்படியே ஆங்காங்கே தேங்குகிறது. ஆக, பள்ளங்களும், குண்டும் குழிகளும்தான் அருளைச் சேர்த்துவைக்கும் கலயங்கள். பவுலைப் பொறுத்தவரையில் இந்த வலுவின்மையில்தான் இறைவன் தன் அருளைத் தருவதாக உணர்கின்றார். மேலும், இந்த உணர்வினால் அவருடைய உள்ளத்தில் மகிழ்ச்சி பிறக்கிறது. ஆகையால்தான், 'என் வலுவின்மையிலும், இகழ்ச்சியிலும், இடரிலும், இன்னலிலும், நெருக்கடியிலும் நான் அகமகிழ்கிறேன்' என்கிறார் பவுல்.

இவ்வாறாக, ஒரு பக்கம் வலி, மறு பக்கம் அருள். ஒரு பக்கம் வலுவின்மை, மறு பக்கம் மகிழ்ச்சி என வாழ்வின் இருதுருவ அனுபவங்களை மிக அழகாகப் பதிவு செய்கிறார் பவுல். இரண்டாம் வாசகத்தில் நாம் காணும் இந்த இருதுருவ அனுபவமே இன்றைய முதல் மற்றும் மூன்றாம் வாசகங்களிலும் இருக்கின்றது.

இன்றைய முதல் வாசத்தில் (காண். எசே 2:2-5) இறைவாக்கினர் எசேக்கியேலை இறைவாக்குரைக்க கடவுள் இஸ்ரயேல் மக்களிடம் அனுப்புகிறார். இன்றைய நற்செய்தி வாசகத்தில் (காண். மாற் 6:-16) இயேசு ஓர் இறைவாக்கினராக தன் பிறந்தகம் வருகின்றார். இருவரும் எதிர்கொள்ளும் அனுபவங்களை இன்றைய வாசகங்கள் பதிவு செய்கின்றன.

எசேக்கியேல் இறைவாக்கினர் இறைவாக்குரைக்க வேண்டிய மக்களை மூன்று அடைமொழிகளால் அழைக்கிறார் யாவே இறைவன்: (அ) வன்கண்ணுடையோர் (2:4), (ஆ) கடின இதயம் கொண்டோர் (2:4), (இ) செவிசாய்க்காத செவிகள் கொண்டோர் (2:5). (அ) வன்கண்ணுடையோர்: எபிரேயத்தில் கடினமான அல்லது இறுகிய முகம் கொண்டோர் எனத் தரப்பட்டிருக்கிறது. வன்கண் அல்லது கடுமையான முகம் என்பது நம் முன் இருக்கும் நல்லவற்றை அல்லது நிறைவைப் பார்ப்பதற்குப் பதிலாக, நம் முன் உள்ள கெட்டவற்றையோ அல்லது குறையையோ மட்டும் பார்ப்பது. (ஆ) கடின இதயம் கொண்டோர். இதயத்தின் இயல்பு மென்மையாக இருப்பது, அல்லது வலுவற்று இருப்பது. வலுவற்று இருந்தால்தான் அது இரத்தத்தை சீர் செய்ய விரிந்து, சுருங்க முடியும். வலுவாகிவிட்டால் விரிந்தது சுருங்க முடியாது, சுருங்கியது விரிய முடியாது. ஆக, இயக்கம் இல்லாமல் இருக்கும் இதயமே கடின இதயம். (இ) செவிசாய்க்காத செவிகள்.செவிகளைத் திருப்பி கொண்டவர்கள் என்று எபிரேயம் சொல்கின்றது. ஆக, செவியில் விழாதவாறு பார்த்துக்கொள்வது. அல்லது கீழ்ப்படிய மறுப்பது.

இவ்வாறாக, எசேக்கியேல் உடலில் தைத்த முள்ளாக இருப்பவர்கள் 'வன்கண்ணுடைய,' 'கடின இதயம் கொண்ட,' 'செவிசாய்க்காத செவிகள் கொண்ட' இஸ்ரயேல் மக்கள். இப்படி ஒரு பக்கம் முள் இருந்தாலும் அவரும் மறுபக்கம் கடவுளின் அருளை உணர்கின்றார். எப்படி? 'ஆண்டவர் என்னோடு பேசுகையில் ஆவி என்னுள் புகுந்து என்னை எழுந்து நிற்கச் செய்தது' என்கிறார் எசேக்கியேல். இவ்வாறாக, தனக்குள் உள்ள ஆண்டவரின் ஆவியில் தன் இறைவனின், தன்னை அனுப்பியவரின் அருளைக் கண்டுகொள்கிறார் எசேக்கியேல். ஆக, 'முள்ளும் அருளும்,' 'வலுவின்மையும் மகிழ்ச்சியும்' இணைந்தே இருக்கின்றன எசேக்கியேலின் வாழ்வில்.

இன்றைய நற்செய்தி வாசகத்தில் இயேசு தன் சொந்த ஊருக்கு வருகின்றார். இயேசு தம் சொந்த ஊரான நாசரேத்தூரில் புறக்கணிக்கப்படுவதை மத்தேயு (13:53-58), மாற்கு (6:1-6) மற்றும் லூக்கா (4:16-30) என்ற மூன்று ஒத்தமைவு நற்செய்தியாளர்களும் பதிவு செய்கின்றனர். யோவான் இந்த நிகழ்வை பதிவு செய்யவில்லை என்றாலும், 'அவர் தமக்குரியவர்களிடம் வந்தார், அவருக்கு உரியவர்கள் அவரை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை' (1:11) என்று இயேசு நிராகரிக்கப்பட்டதை ஒரு இறையியலாகப் பதிவு செய்கின்றார். மாற்கு நற்செய்தியாளரின் பதிவையே இன்றைய நற்செய்தி வாசகமாக வாசிக்கின்றோம்.

நற்செய்தியாளர்களின் பதிவுகளில் மாற்கு நற்செய்தியாளரின் பதிவுதான் ரொம்ப கரடுமுரடாக இருக்கின்றது. மத்தேயு கொஞ்சம் மெருகூட்டி எழுதுகின்றார். லூக்கா இதையே ஒரு இறையியல் நிகழ்வாக்கி இயேசுவை எசாயா போல ஒரு இறைவாக்கினர் எனச் சொல்லிவிடுகின்றார். 'இவர் தச்சன்' என்று மாற்கு சொல்வதை, 'இவர் தச்சனின் மகன்' என்று மத்தேயு சொல்கின்றார். மேலும், 'இயேசுவால் அறிகுறி செய்ய முடியவில்லை!' என்று மாற்கு சொல்ல, மத்தேயுவோ, 'இயேசு அறிகுறி ஒன்றும் செய்யவில்லை!' என்று எழுதுகின்றார். மேலும், இயேசுவின் சகோதரர்கள் பற்றி குறிப்பிலும் வித்தியாசங்கள் இருக்கின்றன. இந்த நிகழ்வு நாசரேத்தூரின் செபக்கூடத்தில் நடக்கின்றது. நாசரேத்தூரில் செபக்கூடம் இருந்ததற்கான தொல்லியல் சான்றுகள் இல்லை. இயேசுவின் உயிர்ப்புக்குப் பின் முதல் கிறிஸ்தவர்கள் செபக்கூடத்திலிருந்து வெளியேற்றப்பட்டதை ஒருவேளை பின்புலமாக மையப்படுத்தி, தலைவராம் இயேசுவே வெளியேற்றப்பட்டார் அல்லது ஒதுக்கப்பட்டார் என நற்செய்தியாளர்கள் பதிவு செய்திருக்கலாம்.

இயேசு தொழுகைக்கூடத்தில் கற்பித்ததைக் கேட்ட அவருடைய சித்தப்பா, பெரியப்பா, மாமா, சித்தி, பெரியம்மா, அத்தை வகையறாக்கள் ஒருசேர மூன்று உணர்வுகளை எழுப்புகின்றனர்: (அ) வியப்பு. (ஆ) தயக்கம். (இ) நம்பிக்கையின்மை.

முதலில் அவர்கள் கொள்ளும் வியப்பு கல்லின்மேல் விழுந்த விதைபோல இருக்கிறது. கல்லின் மேல் விழுந்த விதை சட்டென முளைக்கும். ஆனால் ஒரு நாளில் அது வாடி வதங்கிவிடும். இவர்களின் வியப்பு சட்டென்று தயக்கமாக மாறுகிறது. இந்தத் தயக்கத்தில் அவர்கள் மூன்று கேள்விகளை எழுப்புகின்றனர்: (அ) இவர் தச்சர் அல்லவா? (இயேசுவின் தொழில் - இங்கே 'டெக்னோன்' என்னும் கிரேக்க வார்த்தை 'கைவேலை செய்பவர்' என்ற பொருளையே தருகின்றது). ஆ. மரியாவின் மகன் தானே? (இயேசுவின் பிறப்பு - நாசரேத்தூர்காரர்கள் இயேசுவின் இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்ட பிறப்பைப் பற்றி கேட்டிருக்கலாம். ஆகையால்தான், கணவன் துணையில்லாமல் மரியாளுக்குப் பிறந்த 'தவறான' குழந்தை என நையாண்டி செய்கின்றனர்). இ. இவரின் சகோதர, சகோதரிகள் நம்மோடு இல்லையா? (இயேசுவின் உறவினர்கள் - இங்கே சகோதர, சகோதரி என்பது உடன்பிறப்பைக் குறிக்கும் சொல்லாடல் அன்று. 'அதெல்ஃபோஸ்' என்ற கிரேக்கச் சொல்லாடல் நண்பர்கள், உறவினர்கள் என்ற பரந்த பொருளைக் கொண்டது. இதை வைத்து இயேசுவுக்கு நிறைய உடன்பிறந்தவர்கள் இருந்தார்கள் என்று சொல்வது ஏற்புடையது அல்ல.)

இந்தத் தயக்கம் நம்பிக்கையின்மையாக உருவெடுக்கிறது. அவர்களின் நம்பிக்கையின்மையால் இயேசுவால் 'வல்ல செயல் எதையும் அங்கே செய்ய இயலவில்லை' எனப் பதிவு செய்கிறார் மாற்கு. ஆக, நம் நம்பிக்கையின்மை கடவுளின் கைகளையும் கட்டிப்போட்டுவிடும் என்பதற்கு இந்த நிகழ்வு சான்றாக இருக்கிறது.

இங்கே, நாசரேத்தூர் மக்களின் 'வியப்பு,' 'தயக்கம்,' மற்றும் 'நம்பிக்கையின்மை' தன் உடலில் தைத்த முள்ளாக இயேசுவுக்கு இருந்தாலும், அவர் தன் தந்தையின் அருள் தன்னோடு இருப்பதை உணர்ந்ததால் தொடர்ந்து சுற்றிலுமுள்ள ஊர்களுக்குச் சென்று கற்பிக்கின்றார்.

'உடலில் தைத்த முள் போல' உணர்வு பவுலுக்கும், எசேக்கியேலுக்கும், இயேசுவுக்கும் இருந்ததுபோல நமக்கும் இன்று இருக்கிறது. ஆனால், இந்த உணர்வோடு சேர்ந்து கடவுளின் அருளும், அந்த அருள்தரும் மகிழ்வும் முன்னவர்களுக்கு இருந்தது என்பதை நாம் மறுக்க இயலாது.

இந்த இரட்டை உணர்வுகளோடு நம் வாழ்வை நாம் முன்நோக்கி நகர்த்துவது எப்படி? இன்றைய இறைவாக்கு வழிபாடே அதற்கான வழிமுறைகளையும் நமக்குச் சொல்கிறது:

1. இருப்பை உறுதி செய்வது
அதாவது, உடலில் தைத்த முள் ஒருபோதும் நம்மை அழித்துவிடாமல் பார்த்துக்கொள்வது. எப்படி? எசேக்கியேல் என்னதான் கிளர்ச்சி செய்யும், கலக வீட்டாருக்கு அனுப்பப்பட்டாலும், அவர்கள் வன்கண்ணுடையோராய், கடின இதயத்தோடு, செவிசாய்க்காதவர்களாக இருந்தாலும், எசேக்கியேல் செய்ய வேண்டியதெல்லாம், 'தங்களிடையே ஓர் இறைவாக்கினர் வந்துள்ளார் என்பதை அவர்கள் அறிந்துகொள்ளச் செய்வது.' அப்படியானால், அவர் ஓர் இறைவாக்கினர் போல வாழவும், பணி செய்யவும், இருப்பை உறுதி செய்யவும் வேண்டும். ஆக, எனக்கு உள்ளே இருக்கும் முள்ளோ, அல்லது எனக்கு வெளியே இருக்கும் தடையோ என் இருப்பை உறுதி செய்யுமாறு நான் அவற்றுக்கு என்னை விற்றுவிடக்கூடாது. ஆக, அவற்றைப் பொருட்படுத்தாமல் நான் என் பணியைச் செய்ய வேண்டும். என் வேலையை வாழ வேண்டும்.

2. அகமகிழ்வது
உள்ளுக்குள்ளே வலி இருக்கும்போது எப்படி மகிழ்ச்சியாக இருக்க முடியும்? எனக் கேட்கலாம். முள் உள்ளே இருப்பது போல அருள் உள்ளே இருப்பதும் நிச்சயம்தானே. அப்படியிருக்க, அந்த அருளை நினைத்து நாம் மகிழ்ச்சி அடையலாமே. தன் தந்தையின் சொத்துக்களை எல்லாம் அழித்த இளைய மகனுக்கு, தான் அந்நிய நாட்டில் பட்ட கஷ்டம் முள்போல குத்தியபோது, தன் தந்தையின் இருப்பை நினைத்துப்பார்த்து பிறந்தகம் புறப்படவில்லையா? முள் குத்திய அதே நேரத்தில்தானே அவன் தன் தந்தையின் பெருந்தன்மையையும் எண்ணிப்பார்த்தான். ஆக, அவன் முள்ளுக்காக வருந்தாமால், தந்தையின் பெருந்தன்மையில் மகிழ்ந்து இல்லம் விரைகிறான். ஆக, நம் மகிழ்வை நம்முள் இருக்கும் கடவுளின் அருளில் கண்டுகொள்வது.

3. முள்ளுக்கும் நன்மை செய்வது
தன் சொந்த ஊரார் தன்னை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை என்பதற்தாக இயேசு யாரையும் சபிக்கவில்லை. அவர்கள் அப்படித்தான் என ஏற்றுக்கொள்கிறார். அங்கே உடல்நலமற்றிருந்தவர்களையும் குணமாக்குகிறார். ஆக, 'என்னைப் பார்த்து அவர்கள் வியக்கிறார்கள்! என் போதனையையும், என் அறிவையும் பாராட்டுகிறார்கள்' என்று அவர் குதிக்கவும் இல்லை. 'என்னைப் பற்றி தயக்கம் காட்டுகிறார்கள்' என்று அவர் வாடி வதங்கவும் இல்லை. சங்கு சுட்டாலும் வெண்மை தரும் என்பதுபோல தன் இயல்பை மாற்றிக்கொள்ள மறுக்கின்றார் இயேசு.

முள்ளும் அருளும், வலுவின்மையும் அகமகிழ்வும் இணைந்தே இருக்கும் என்பதுதான் வாழ்வியல் எதார்த்தம். முள்ளோடும் அருளோடும், வலுவின்மையோடும் அகமகிழ்வோடும் இணைந்தே நகரட்டும் நம் நாள்கள்.
'ஐயோ கால்ல முள் குத்திடுச்சு!' என்று யாரோ எங்கோ எழுப்பும் ஒலி இன்றும் நம் காதுகளில் விழத்தான் செய்கின்றன.

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
எசேக்கியேல் 2:23-24:
2 கொரிந்தியர் 12:7-10
மாற்கு 6:1-6

வலுவின்மையில் வல்லமை

கடந்த சில நாள்களில் நம் தமிழகத் திருஅவையில் இரு புதிய ஆயர்கள் அறிவிக்கப்பட்டுள்ளார்கள். மிகவும் மகிழ்ச்சியான செய்தி. ஆயர்கள் அறிவிக்கப்பட்ட செய்தி சமூக வலைத்தளங்களில் பரவும்போதெல்லாம் ஒருசேர இரண்டு வகையான பின்னூட்டங்களைப் பெற்றதை நாம் அறிவோம். முதல் வகையான பின்னூட்டம், ஆயர் தெரிவுக்கான வாழ்த்துச் செய்தி. இரண்டாம் வகையான பின்னூட்டம், அவர்களைப் பற்றிய எதிர்மறையான விமர்சனம். அவர்களின் குடும்ப பின்புலம், சாதி, பழக்கம், நட்பு வட்டம் ஆகியவற்றை விமர்சித்து பல எழுதப்பட்டன. ஒருவருடைய குடும்பமோ, சாதியோ, உறவுகளோ அவருடைய தெரிவு அல்லவே! அவருடைய வாழ்வில் அவர் செய்த நற்காரியங்கள், மேய்ப்புப் பணி, கல்விப் பணி ஆகியவை அப்படியே வழித்தெடுத்து தூக்கி எறியப்பட்டு மேற்காணும் எதிர்மறையானவை மட்டும் அவர்கள்மேல் ஒட்டப்படுவது நமக்கு வேதனை அளிக்கிறது.

இது ஆயர் பெருமக்களின் தெரிவுகளின்போது மட்டுமல்ல, மாறாக, எல்லா நேரங்களிலும் நடக்கிறது. துறவற சபையில் ஒரு மாநிலத் தலைவி தெரிவுசெய்யப்பட்டவுடன், பங்குத் தந்தை ஒருவர் புதிதாகப் பங்கிற்கு நியமிக்கப்பட்டவுடன் என எல்லா நேரங்களிலும் நடக்கிறது. கத்தோலிக்கக் கிறிஸ்தவ உலகில் மட்டுமல்ல. வெளி உலகிலும் நடக்கிறது. கடந்த ஆண்டு நடராஜன் என்பவர் கிரிக்கெட்டில் சில சாதனைகள் நிகழ்த்தியவுடன், கூகுள் எந்திரமே வியக்கும் அளவுக்கு அவருடைய சாதி தேடப்பட்டது என்பது நிதர்சனமான உண்மை. அதாவது, ஒருவர் உலகில் அல்லது திருஅவையில் மின்னுகிறார் என்றால், அந்த வெளிச்சத்துக்காக அவர் விழித்திருந்த இரவுகளை அப்படியே கூட்டி வெளியே தள்ளிவிட்டு, அவரிடம் இருக்கும் ஓர் இருட்டுப் பகுதியை முதன்மையாக வைத்து அவரை ஒட்டுமொத்தமாக இருட்டடிக்க நினைப்பது மிகப்பெரிய வன்மம் என்று நாம் சொல்லலாம்.

இந்த வன்மம் நம் எல்லாருடைய உள்ளங்களிலும் ஏதோ ஓரிடத்தில் அமர்ந்துகொண்டே இருக்கிறது.

மனித இனத்தின் மனிதாபிமானமற்ற இந்த வன்மத்தை எதிர்கொண்ட மூன்று நபர்களை இன்றைய இறைவார்த்தை வழிபாட்டில் நாம் சந்திக்கின்றோம்: எசேக்கியேல் (முதல் வாசகம்), பவுல் (இரண்டாம் வாசகம்), இயேசு (நற்செய்தி வாசகம்).

இரண்டாம் வாசகத்திலிருந்து நம் சிந்தனையைத் தொடங்குவோம். கொரிந்தியத் திருஅவை பவுலின் கண்களில் விழுந்த தூசியாக, அவருடைய செருப்புக்குள் சிக்கிய சின்னக் கல்லாக உறுத்திக்கொண்டும் அழுத்திக்கொண்டும் இருக்கிறது. 'நீங்க எப்படியும் போங்கடா!' என்று சொல்லிவிட்டு ஓய்ந்துவிடவும் அவருக்கு மனமில்லை! 'உங்களுக்கு ஏதாச்சும் செய்யணுமே!' என்ற ஏக்கம் எதிர்பார்ப்பும் அவருக்கு இல்லை! பாவம் பவுல்! துப்பவும் முடியாமல் விழுங்கவும் முடியாமல் தவிக்கிறார் பவுல். அப்படி என்ன பிரச்சினை கொரிந்து நகரில்? கொரிந்து நகரம் ஒரு மெட்ரோபோலிடன். புதுமை விரும்பிகள். புதிதாக எது வந்தாலும் ஏற்றுக்கொள்வார்கள். கிறிஸ்தவத்தை அப்படித்தான் ஏற்றுக்கொண்டார்கள். ஆனால், தங்களின் 'கொரிந்து' வாழ்க்கை முறையை அவர்களால் விட முடியவில்லை. இது தொடர்பான முரண்களை பவுல் தன் முதல் திருமுகத்தில் கையாளுகின்றார். பவுல் கொரிந்து நகரை விட்டுச் சென்றவுடன், 'சூப்பர் திருத்தூதர்கள்' (இப்படித்தான் பவுல் அவர்களை அழைக்கின்றார்) என்னும் ஒரு குழுவினர் வந்து அவர்களின் மனத்தை மாற்றி, பவுல் அறிவித்த நற்செய்தியிலிருந்து அவர்களைத் திருப்புகின்றனர். அவர்களின் வாய்ஜாலம், சொற்பந்தல் அவர்களைக் கவர்ந்துவிடுகிறது. பவுலையும் அவர் அறிவித்த நற்செய்தியையும் தங்கள் புறங்கைகளால் தள்ளி விடுகின்றனர். தன் வாழ்க்கை முழுவதும் உண்மையாக, நேர்மையாக இருக்கின்ற பவுலால், அந்த மக்களின் நேர்மையற்ற இச்செயலை ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை. மிகவும் மனம் நொந்து போகிற அவர், 'என் உடலில் தைத்த முள் போல ஒன்று என்னை வருத்திக்கொண்டே இருக்கிறது' என்று மனம் திறக்கிறார்.

'உடலில் தைத்த முள்' என்பது பவுலின் உடல்நலக்குறைவு, பேச்சுத்திறமையின்மை, நிதிக்குறைபாடு, குழுமப் பிரச்சினை என பல பொருளில் புரிந்துகொள்ளப்பட்டாலும், பவுல் எதைச் சொல்ல வந்தார் என்பது நமக்குத் தெரியாது. ஆனால், 'உடலில்' என்று அவர் சொல்வதால் இச்சொல்லாட்சி அவருடைய உடல்நலக்குறைவு அல்லது இயலாமையைக் குறிப்பதாக இருக்கலாம். 'உடலில் தைத்த முள்' என்பது பவுலால் மறைக்க இயலாத ஒன்று என்று நாம் புரிந்துகொள்வோம். என் இடுப்பு சதையில் ஒரு முள் குத்தியிருக்கிறது என வைத்துக்கொள்வோம். நான் வெள்ளை அங்கி அணிந்திருக்கிறேன். முள் குத்தியதால் வரும் இரத்தம் என் அங்கி முழுவதும் படிகின்றது. அதைக் காணும் எவரும் என் உடலில் தைத்த முள் பற்றி அறிவர். ஆனால், இதில் என்ன விந்தை என்றால், பவுலின் உடலில் தைத்த முள்ளைக் கண்டவர்கள் எல்லாம் அவர்மேல் இரக்கப்படுவதற்குப் பதிலாக, அவருடைய வலுவின்மை கண்டு எள்ளி நகையாடினர். என் அங்கியில் வடியும் இரத்தத்தைக் கண்டு அதைத் துடைப்பதற்குப் பதிலாக, அங்கி அழுக்காக இருக்கிறது என்று குறைபட்டுக்கொள்வது போல.

பவுல் தன் திருத்தூதுப் பணியால், தன் எழுத்துக்களால் மிக உயர்ந்து நின்றாலும், உடலில் தைத்த ஒற்றை முள்ளால் கூனிக் குருகி, செருப்புத் தூசி போல உணர்கின்றார். எந்த அளவுக்கு அது அவருக்குத் தாழ்வு மனப்பான்மையைக் கொடுத்திருக்கும்! தன் கண்களில் தான் வீழ்ந்துவிட்டது போல அல்லவா அவர் நினைத்திருப்பார்! அந்த முள்ளை, 'சாத்தானால் அனுப்பப்பட்ட தூதன்' எனப் பவுல் வரையறுக்கிறார். பவுல் அனுபவித்த வலுவின்மை அவருக்கு மிகப்பெரிய அவமானமாக இருந்தது. அதுவே அவருடைய திருத்தூதுப்பணிக்கான தடையாக மாறியது.

இந்த வலுவின்மை தன்னிடமிருந்து நீங்க வேண்டும் எனப் பவுல் கடவுளிடம் வேண்டுகின்றார். தன் முயற்சிகள் எல்லாம் பலன் தராதபோது இறைவனிடம் சரணடைகிறது மனித மனம். தன் வலுவின்மையே இறைவன் செயல்படும் தளம் என உணர்ந்தார் பவுல். அந்த வலுவின்மையில் இறைவன் செயல்பட்டதால் அதுவே தன் வல்லமை என அறிக்கையிடுகின்றார். மேலும், இந்த நேரத்தில்தான், 'என் அருள் உனக்குப் போதும்!' என்ற இறைவனின் மேலான உடனிருப்பை அவர் உணர்கின்றார்.

ஆக, வலுவின்மை பவுலைப் பொருத்தவரையில் வல்லமையாக, இறைவனின் இயங்குதளமாக மாறுகிறது.

நற்செய்தி வாசகத்தில், இயேசு தன் சொந்த ஊருக்கு வருகின்றார். தொழுகைக் கூடத்தில் கற்பிக்கின்றார். கேட்டவர்கள் வியக்கிறார்கள். 'மரியாவின் மகன்தானே!' என அவரை அழைக்கின்றனர். இயேசு தூய ஆவியால் ஆட்கொள்ளப்பட்டுப் பிறந்தார் என்ற பேச்சு நாசரேத்தில் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகப் பரவியது. அதனால்தான், அதையே கேலி செய்யும் விதமாக, 'யோசேப்பின் மகன்!' (வழக்கமாகச் சொல்லப்படுவது) எனச் சொல்லாமல், 'மரியாவின் மகன்!' என அழைக்கின்றனர். மேலும், 'தச்சர்!' 'நம்மில் ஒருவர்!' எனச் சொல்லி அவரைப் போதகராக ஏற்றுக்கொள்ளத் தயங்குகின்றனர்.

இயேசுவின் எளிமையான பிறப்பு அவருடைய உடலில் தைத்த முள்ளாக மற்றவர்களுக்குத் தெரிகிறது. இயேசுவின் இந்த எளிய பின்புலம் கண்டு அவர்மேல் இரங்காமல், அவரைப் பற்றி இடறல்படுகின்றனர். அவரைப் பற்றி அதிகம் தெரிந்தவர்கள் அவரை ஏற்றுக்கொள்ளத் தயங்கினார்கள் என்பதுதான் உச்சகட்ட முரண். அவர்களுடைய பொறாமை அல்லது குறுகிய மனப்பான்மையால் அவர்கள் இயேசுவை ஏற்றுக்கொள்ளத் தயங்குகிறார்கள். அவர்களின் எதிர்ப்பும் நிராகரிப்பும் எந்த அளவுக்கு இருந்தது என்றால், 'இயேசுவால் வேற வல்ல செயல்கள் செய்ய இயலவில்லை' என்று எதார்த்தத்தை அப்படியே பதிவு செய்கின்றார் மாற்கு. அவர்களுடைய நம்பிக்கையின்மை கண்டு இயேசு வியப்புறுகின்றார். மற்ற ஊர்களுக்குப் புறப்படுகின்றார். தன் ஊராரின் மனநிலை கண்டு, அறியாமை கண்டு, இழிநிலை கண்டு இயேசு மனதிற்குள் சிரித்திருப்பார். அவர்கள்மேல் அவருக்குக் கோபம் இல்லை. மாறாக, அவர்களின் இயலாமை கண்டு இரக்கமே கொள்கின்றார்.

ஆக, இயேசுவின் குடும்பப் பின்புலம் மற்றும் அவருடைய தச்சுத் தொழில் அவருடைய வலுவின்மையாகப் பார்க்கப்படுகிறது. ஆனால், இயேசு சில வல்ல செயல்களைச் செய்துவிட்டு, தன் பணியைத் தொடர அங்கிருந்து புறப்படுகின்றார்.

இன்றைய முதல் வாசகம் இறைவாக்கினர் எசேக்கியேலின் அழைப்பு பற்றிய பகுதியாக இருக்கிறது. இறைவாக்கினரைக் கடவுள், 'மானிடா' என அழைக்கிறார். கடவுளின் திருவுளத்தை அறிவிக்கவும் கடவுளின் செயல்களைச் செய்யவும் ஏற்படுத்தப்பட்ட மிகச் சாதாரண மனிதரே இறைவாக்கினர் எனக் காட்டுவதற்காக, 'மானிடா' என்ற சொல்லாடல் இங்கே பயன்படுத்தப்படுகிறது. சிலைவழிபாடு செய்துகொண்டு, பிளவுபட்ட மனத்தினராய் வாழ்ந்த இஸ்ரயேல் மக்களுக்கு எசேக்கியேல் உரைத்த செய்தி அவர்களைத் தொடவில்லை. ஒலி கேட்காதவர்போல இருந்துகொள்கின்றனர். இறைவாக்கினர் அறிவிக்கும் தீங்கு எதுவும் தங்களுக்கு நேரிடாது என அவர்கள் நினைத்துக்கொள்கின்றனர். அவர்களின் எதிர்ப்பு மனநிலை இறைவாக்கினர் எசேக்கியேலுக்கு நெருடலாக இருந்திருக்கும். தன் பணி ஏற்றுக்கொள்ளப்படாதது பற்றி அவர் விரக்தியும் சோர்வும் அடையலாம். இந்த நேரத்தில்தான், ஆண்டவராகிய கடவுள் தன் உடனிருப்பை அவருக்கு உறுதி செய்கின்றார். இறைவனின் பிரதிநிதியாக அவர் அவர்கள் நடுவே இருக்கிறார் என்பதை அவர்கள் உணர்ந்துகொள்வார்கள் என்று ஆறுதல் தருகின்றார் ஆண்டவர்.

ஆக, மக்களின் நிராகரிப்பை இறைவாக்கினர் தன் வலுவின்மையாக உணர்ந்தாலும், இறைவாக்குப் பணியின் வழியாக இறைவன் தரும் உடனிருப்பே எசேக்கியேலின் வல்லமையாக மாறுகிறது.

இவ்வாறாக,
'உடலில் தைத்த முள்' அதைச் சுமப்பவருக்கு வலியைத் தந்தாலும், அதைப் பார்ப்பவர்களுக்கு அது ஒரு குறையாகவே தெரிகிறது.

வலுவின்மையும் எதிர்ப்பும் நிராகரிப்பும் வெற்றிக்கான தடைகள் என நாம் பல நேரங்களில் எண்ணுகின்றோம். ஆனால், இவை மனித வாழ்வின், கிறிஸ்தவ வாழ்வின் எதார்த்தங்கள். இவையே நம் கடவுளின் இயங்குதளங்களாக மாறுகின்றன.

'வலுவின்மையில் வல்லமை' நம் வாழ்வில் செயல்படுவது எப்படி?

(அ) என் உடலில் தைத்த முள் எது?
நம் எல்லாருடைய உடலிலும் ஒரு முள் தைத்துள்ளது. உடல்சார்ந்த, பொருளாதாரம் சார்ந்த, பின்புலம் சார்ந்த, திறன்சார்ந்த என எவ்வளவோ முள்கள் நம்மைத் தைத்துக்கொண்டே இருக்கின்றன. சதை என்று இருந்தால் முள் குத்தத்தானே செய்யும்! எனக்கு அடுத்திருப்பவரின் உடலில் தைத்துள்ள முள்ளைக் காண்பதற்கு முன் நான் என் உடலில் தைத்த முள் எது என்பதை அறிய வேண்டும். அறிந்த நான் அதையே என் இறைவனின் வல்லமை செயலாற்றும் தளமாக உணர வேண்டும். எடுத்துக்காட்டாக, இச்சைநிறை பார்வை. இது என் உடலில் தைத்த முள்ளாக இருக்கலாம். என் இறந்தகால வாழ்க்கை முள்ளாக இருக்கலாம்.

(ஆ) நிறைய இரக்கம்
அடுத்தவர் உடலில் தைத்துள்ள முள்ளைச் சுட்டிக்காட்டி, அதை விமர்சிப்பதை விடுத்து, அதை எடுக்க முடியாவிட்டாலும் அவர் அனுபவிக்கின்ற துன்பம் கண்டு கொஞ்சம் இரக்கம் காட்டுதல் நலம். ஒருவர் 10 நல்ல விடயங்கள் செய்தாலும், அவருடைய 1 வலுவின்மையே நமக்குப் பெரிதாகத் தெரிகிறது. நல்ல விடயங்கள் செய்தால் வலுவின்மைகளை மறைத்துவிடலாம் என்று நான் சொல்லவில்லை. கொஞ்சம் இரக்கம் போதும் என்றே நான் சொல்கின்றேன்.

(இ) இறைவனிடம் எடுத்துச்செல்வது
பவுல் தன் வலுவின்மை பற்றி இறைவனிடம் முறையிடுகின்றார். அதை எடுத்துவிடுமாறு மூன்று முறை வேண்டுகின்றார். இறைவனின் பார்வையில் அனைத்தும் ஒரே நேரம்தான். நம்மை ஒற்றை நொடியில் இறந்தகாலம், நிகழ்காலம், எதிர்காலம் என அளவிடக்கூடியவர் அவர். 'ஆண்டவரே! இதுதான் நான்! இவ்வளவுதான் நான்!' என எடுத்துச்செல்வது நலம். அவர்முன் இறுமாப்பும், 'என்னால் முடியும்! நான் பார்த்துக்கொள்கிறேன்!' என்ற தற்பெருமையும் தேவையில்லை.

இறுதியாக, எசேக்கியேல், இயேசு, பவுல் ஆகியோர் வரிசையில், இன்றும் நம் முன் நிற்பவர்கள் அனைவரும், நாங்களும் நீங்களும் உடலில் முள்கள் தைத்து நிற்கிறோம்.

முள் இருக்கும் இடத்தில் அருளும் இருக்கிறது என்பதை மறந்துவிட வேண்டாம்.

முள்ளும் அருளும் இணைந்தே நிற்பதுதான் நாம்.

திருப்பாடல் ஆசிரியர் கூறுவது போல (காண். திபா 123), 'ஆண்டவரே, எமக்கு இரங்கும்வரை, எம் கண்கள் உம்மை நோக்கியிருக்கும்!' என்று இறைவேண்டல் செய்வோம். அவரின் இரக்கம் பெற்ற நாம், அதே கண்களை இரக்கத்தின் கண்களாக மற்றவர்கள்மேல் பதிய வைப்போம்.

 
மறையுரைச்சிந்தனைஅருள்பணி மரிய அந்தோணிபாளையங்கோட்டை
 
இறைவாக்கு ஞாயிறுஅருள்பணி முனைவர்அருள் பாளையங்கோட்டை
 
மகிழ்ச்சியூட்டும் மறையுரைகள் குடந்தை ஆயர் F.அந்தோனிசாமி
 
மறையுறை மொட்டுக்கள் தெய்வத்திரு அருள்பணி Y.இருதயராஜ்
 
திருவுரைத் தேனடைஅருள்பணி இ.லூர்துராஜ் - பாளையங்கோட்டை
பொதுக் காலத்தின் 14-ஆம் ஞாயிறு இரண்டாம் ஆண்டு

இன்றைய வாசகங்கள்:-
எசேக்கியேல் 2:23-24:
2 கொரிந்தியர் 12:7-10
மாற்கு 6:1-6

குன்று நோக்கி..

முறியட்டும் முனசாா்ப்பு‌ எண்ணம்
நம்பிக்கை உள்ளவர்களுக்கு எந்த அடையாளமும்‌ தேவையில்லை. நம்பிக்கை இல்லாதவர்களுக்கு எத்தனை அடையாளம்‌ தந்தாலும்‌ பயனில்லை.

"அணுவைக்‌ கூடப்‌ பிளந்து விடலாம்‌. ஆனால்‌ மனிதருக்குள்‌ பதுங்கியிருக்கும்‌ முன்‌ சார்பு எண்ணங்களை முறிப்பது கடினம்‌" என்பார்‌ தான்‌ வாழ்ந்த நூற்றாண்டின்‌. மனிதராகத்‌ திகழ்ந்த ஆல்பெர்ட்‌ ஐன்ஸ்டீன்‌. மனித சமுதாயம்‌ ஒவ்வொருவருக்கும்‌ ஒரு முத்திரை குத்தி வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறது என்பது தான்‌ கண்கூடான உண்மை.

நாசரேத்து ஊரைச்‌ சுற்றி வாழ்ந்த மக்களெல்லாம்‌ இயேசுவின்‌ வார்த்தையைக்‌ கேட்டு, வல்ல செயல்களைக்‌ கண்டு அவர்‌ மீது நம்பிக்கை கொண்டனர்‌. ஆனால்‌ அவருடைய சொந்த ஊரிலோ மக்கள்‌ யாரும்‌ அவர்‌ மீது நம்பிக்கை வைக்கவில்லை. காரணம்‌? அவர்கள்‌ மெசியாவிடம்‌ விளங்க வேண்டிய பண்புகளாக எதிர்பார்த்தவைகள்‌ இயேசுவிடம்‌ காணப்படவில்லை. ஆகவே புறக்கணித்தார்கள்‌.

இங்கிலாந்து நாட்டின்‌ முதல்வராக இருந்த வின்ஸ்டன்‌ சர்ச்சில்‌ ஒரு தலைசிறந்த பேச்சாளர்‌. அவரது பேச்சுவன்‌மையைப்‌ பற்றிக்‌ கேள்விப்பட்ட ஒரு வாடகைக்கார்‌ ஓட்டுனர்‌ அவர்‌ உரையைக்‌ கேட்க விரும்பினான்‌. ஆனால்‌ அவரை இவன்‌ பார்த்ததில்லை. சர்ச்சில்‌ பேசப்‌போகும்‌ மன்றம்‌ இருக்கும்‌ பகுதிக்குச்‌ சவாரி கிடைக்குமா என்று ஆவலாய்க்‌ காத்திருந்தான்‌. அப்போது பருத்த உடலும்‌, கனத்த கழுத்தும்‌ தடித்த உதடுகளுமாய்‌ ஒருவர்‌ சவாரிக்கு அழைத்தார்‌. சர்ச்சில்‌ சொற்பொழிவு ஆற்ற இருக்கின்ற மன்றம்‌ உள்ள திசையில்‌ மட்டுமே போவேன்‌ என்று டிரைவர்‌ சொல்ல அந்த மன்றத்திற்குத்தான்‌ போகவேண்டும்‌ என்றார்‌ அந்த மனிதர்‌. டிரைவருக்கு ஒரே மகிழ்ச்சி. பணமும்‌ கிடைத்தது. சொற்பொழிவைக்‌ கேட்க வாய்ப்பும்‌ கிடைத்து விட்டதே!

கூட்டம்‌ தொடங்கியது; டிரைவர்‌ நிமிர்ந்து பார்த்தார்‌. தன்‌ கண்களையே அவரால்‌, நம்ப முடியவில்லை. தனது டாக்சியில்‌ வந்தவர்தான்‌ சர்ச்சிலா? வியந்து நின்றார்‌. சர்ச்சில்‌ எப்படி இருப்பார்‌ என்று 'அந்த டிரைவர்‌ கற்பனை செய்திருந்தாரோ அப்படி சர்ச்சில்‌ இல்லாததால்‌ அவனுக்கு ஒர்‌ அதிர்ச்சி! ஏமாற்றம்‌!

இவ்வாறு மெசியா பற்றி யூதர்கள்‌ தீட்டியிருந்த உருவம்‌ வேறு. உண்மையான மெசியாவான இயேசுவில்‌ கண்ட எதார்த்தம்‌ வேறு. அவர்களின்‌ எதிர்பார்ப்புக்கு முற்றிலும்‌ மாறாக, முரணாக இயேசு தோன்றுகிறார்‌. செயல்படுகிறார்‌. ஏமாற்றத்துக்கு ஆளானவர்கள்‌ எதிர்பபினை வெளிப்படுத்துகின்றனர்‌.

தாங்கள்‌ நடத்தும்‌ பள்ளிகளில்‌ தங்கள்‌ பிள்ளைகளைச்‌ சேர்ப்பதில்லை. தாங்கள்‌ நடத்தும்‌ மருத்துவமனையில்‌ தங்கள்‌ குடும்பத்தினருக்கு மருத்துவம்‌ செய்வதில்லை. காரணம்‌ கைக்கு எட்டும்‌ கனி இனிக்காது. இயேசு சொந்த ஊரிலேயே மதிக்கப்படவில்லை. நம்மில்‌ ஒருவன்தானே எனும்‌ மெத்தனப்‌ போக்கும்‌, குறுகியபார்வையும்‌ இயேசுவுக்குள்‌ இருந்த மெசியாவை அவர்கள்‌ பார்வையில்‌ மறைத்து விட்டன. கையிலே வெண்ணெய்‌ இருக்க நெய்க்கு அலைவதுபோல நம்மிடையே இருப்பவர்களின்‌ திறமைகளை நாம்‌ கண்டு கொள்வதில்லை. ஏற்றுப்‌ பாராட்டுவதில்லை. ஒருவரின்‌ திறமைகளை மனித மாண்பின்‌ அடிப்படையில்‌ காண வேண்டும்‌.

தாமரை சேற்றில்‌ முளைத்ததால்‌ தரம்‌ தாழ்ந்துவிட்டதா?
தேசியப்‌ பூவாக மதிக்கப்படவில்லையா? நம்‌ பார்வைகள்‌ மாறட்டும்‌.

நாசரேத்தூரில்‌ இயேசு சந்தித்த புறக்கணிப்பினை நற்செய்தியாளர்‌ மார்க்‌ இரு கோணங்களில்‌ புலப்படுத்துகிறார்‌.

1. நம்பிக்கையின்மையை வெளிப்படுத்தும்‌ வியப்பு.
"இவருக்கு இவையெல்லாம்‌ எங்கிருந்து வந்தன? என்னே இவருக்கு அருளப்பட்ட ஞானம்‌! என்னே இவருடைய கைகளால்‌ ஆகும்‌ வல்ல செயல்கள்‌!" (மார்க்‌. 6:2). எளிய ஏழைக்குள்ளே கடவுளின்‌ மெசியாவா? பாமரத்‌ தொழிலாளிக்குள்ளே இறையாற்றலும்‌ ஞானமுமா? மக்களின்‌ புருவங்கள்‌ உயர்ந்தன. உள்ளங்கள்‌ உயரவில்லை. விரியாத, விரிய விரும்பாத பார்வை! இந்த இறுகிய மனமும்‌ குறுகிய பார்வையும்‌ நமக்குள்ளும்‌ சிறகடிக்கத்தான்‌ செய்கின்றன.

யூத ,சமுதாயத்தில்‌ இயேசுவின்‌ வாழ்வு எதிர்நீச்சல்‌ போடும்‌ ஒரு வீரப்‌ பயணம்‌. இறையரசின்‌ இலட்சியங்களை முழங்கித்‌ தடைச்‌சுவர்களைத்‌ தாண்டிச்‌ செல்லும்‌ இலட்சியப்‌ பயணம்‌.

2. சூழிவுயடுத்தும்‌ ஏளனம்‌.
"இவர்‌ தச்சன்‌ அல்லவா, மரியாவின்‌ மகன்தானே!" (மார்க்‌. 6:3). தொழிலை வைத்து, தாயின்‌ பெயரால்‌ ஒருவரை அழைப்பது யூத கண்ணோட்டத்தில்‌ இழிவுபடுத்துவதாகும்‌, அப்பன்‌ பெயர்‌ தெரியாத பிள்ளை என்பது போல.

பலாவின்‌ வெளியே முள்கள்‌ உள்ளே. சுவையான சுளைகள்‌. அரளிச்‌ செடியில்‌ அழகான பூவும்‌ காயும்‌. ஆனால்‌ அவற்றில்‌ ஆளைக்‌ கொல்லும்‌ நஞ்சு. வெளித்தோற்றத்தை வைத்து மனிதரைத்‌ தவறாக எடைபோடுகிறோம்‌. ஒருவரின்‌ குடும்பப்‌ பின்புலத்தை வைத்துத்‌ தப்புக்‌கணக்குப்‌ போடுகிறோம்‌. எசாயா 61:1 ஐ வாசித்துத்‌ தன்‌ தூதுப்‌பணியின்‌ இயல்பை எடுத்துரைத்த இயேசுவின்‌ சுடர்விடும்‌ ஞானத்தைக்‌ கண்டு யூதர்‌ வியந்தனர்‌. ஆனால்‌ அதை மகிழ்ந்து அவர்களால்‌ ஏற்க முடியவில்லை. "அவர்‌ தமக்குரியவர்களிடம்‌ வந்தார்‌. அவருக்கு உரியவர்களோ அவரை ஏற்றுக்‌ கொள்ளவில்லை" (யோ. 1:71).

அதனால்‌ இழப்பு இயேசுவுக்கா? அல்ல. நம்பிக்கை இல்லாத நமக்கே! "அங்கே உடல்நலமற்றோர்‌ சிலர்‌ மேல்‌ கைகளை வைத்து குணமாக்கியதைத்‌ தவிர, வேறு வல்ல செயல்‌ எதையும்‌ அவரால்‌ செய்ய இயலவில்லை" (மார்க்‌. 6:5) "உடன்பிறந்தார்‌, சுற்றத்தார்‌ என்றிருக்க வேண்டா, உடன்‌ பிறந்தே கொல்லும்‌ வியாதி' என்ற அவ்வையாரின்‌ கூற்று இயேசுவுக்கு எப்படியெல்லாம்‌ பொருந்துகிறது!

உண்மையையும்‌ நீதியையும்‌ உறுதியுடன்‌ உரக்க உரைப்பவர்களே இறைவாக்கினர்கள்‌. அவர்களுக்கெல்லாம்‌ இந்தச்‌ சமுதாயம்‌ கட்டி எழுப்புவது கல்லறையே! அநீதியே நீதியாகிவிடக்கூடாது என்பதற்காகவே இறைவாக்கினர்‌ தோன்றுகின்றனர்‌. அப்படித்தான்‌ "கலக வீட்டாராகிய அவர்கள்‌ செவி சாய்த்தாலும்‌ சாய்க்காவிட்டாலும்‌ தங்களிடையே ஓர்‌ இறைவாக்கினர்‌ வந்துள்ளார்‌ என்பதை அறிந்து கொள்ளட்டும்‌" (எசேக்‌. 2:5) என்று வாழ்த்தி எசேக்கியேல்‌ அனுப்பப்படுகிறார்‌ (முதல்‌ வாசகம்‌).

இறைவாக்குப்‌ பணியின்‌ சுமை தன்னை அழுத்த, திருத்தூதர்‌ பவுல்‌ தனது வலுவின்மையை உணர்கிறார்‌. ஒப்புக்‌ கொள்கிறார்‌. "என்‌ அருள்‌ உனக்குப்‌ போதும்‌. வலுவின்மையில்தான்‌ வல்லமை நிறைவாய்‌ வெளிப்படும்‌" என்ற ஆண்டவரின்‌ வார்த்தையில்‌ உறுதி பெறுகிறார்‌. தனது எல்லாத்‌ துன்பங்களிலும்‌ துயரங்களிலும்‌ வலுவின்மையிலும்‌ கிறிஸ்துவை முன்னிட்டு மகிழ்வும்‌ மனஉறுதியும்‌ பெறுவதாகக்‌ கூறும்‌ பவுலின்‌ சாட்சியத்தை இரண்டாம்‌ வாசகம்‌ தெளிவும்‌ பொலிவும்‌ பெறச்‌ செய்கிறது.

பணி வாழ்வுப்‌ பாதை அத்துணை எளிதானதல்ல. இறைப்‌பணியாளர்களை இளப்பமாகக்‌ கருதி ஏளனம்‌ செய்பவர்கள்‌ இயேசுவின்‌ காலத்தில்‌ மட்டுமல்ல இன்றும்‌ எங்கும்‌ இருக்கவே செய்கிறார்கள்‌. ஏச்சுக்களையும்‌, எதிர்ப்புக்களையும்‌ புறக்கணிப்பவர்களையும்‌ புழுதி வாரித்‌ தூற்றுபவர்களையும்‌ பொருள்படுத்தாமல்‌ எங்கும்‌ எப்போதும்‌ இறைவாக்குப்‌ பணியில்‌ நாம்‌ தொய்வின்றி ஈடுபட வேண்டும்‌ என்பதை உணர்த்துவது இன்றைய வழிபாடு.

கிறிஸ்தவ வாழ்வு என்பது சாட்சிய வாழ்வு. அது ரோசா மலர்களின்‌ மேல்‌ படுத்துறங்கும்‌ சொகுசு வாழ்வு அல்ல. வெறும்‌ காலுடன்‌ ரோசா முள்களின்‌ மேல்‌ நடக்கும்‌ சிலுவைப்‌ பாதை வாழ்வு.

"நீதிக்காக நான்‌ போரிடும்‌ போது அவர்கள்‌ என்னை உதைத்து வதைக்கலாம்‌. சிறையில்‌ அடைக்கலாம்‌. இறுதியில்‌ கொலை செய்யலாம்‌. கிடைப்பதோ உயிரற்ற என்‌ பிணமே! என்‌ ஒப்புதல்‌ அல்ல" - அண்ணல்‌ காந்தி மன உறுதியோடு சொன்ன வார்த்தைகள்‌.

 
ஞாயிறு மறையுரை அருள்பணி எல்.எக்ஸ்.ஜெரோம் சே.ச. திருச்சி
 
ஞாயிறு அருவி மறையுரைகள் இனிய தோழன்
 
 
 

  
சிலுவையடியில் நின்ற தாயல்லோ - உம் பிள்ளைகளாய் எமை ஏற்றாயோ